Δύο drummer που είναι αδέρφια και μάλιστα πολύ αγαπημένα αδέρφια. Οι Γιώργος και Πάνος Τόλιος υποστηρίζουν πως αν δεν ήταν μουσικοί δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα κι ας μην ήταν εύκολα τα πράγματα στην αρχή.

Ο Γιώργος δηλώνει 90% ροκ drummer και θυμάται τo album "Communication" των Beastie Boys που είναι από τελευταία του συγκλονιστικά ακούσματα.

Ο Πάνος πιστεύει ότι μουσικά είναι πιο πολυδιάστατος αν και του έχει φορεθεί η ταμπέλα του ροκ. Γουστάρει απίστευτα τις μουσικές του Steven Wilson, και πιστεύε παλιά ότι ο τίτλος του album Darkness At The Age Of Town του Bruce Springsteen ήταν γραμμένος για εκείνον.

Οι δυο τους μνημονεύουν τις εποχές σε Τρύπες και Ξύλινα Σπαθιά, θυμούνται πως αγάπησαν τα τύμπανα, πως έζησαν μέσα από την τέχνη τους, μοιράζονται μαζί μας σκέψεις και αδυναμίες και μας κατατοπίζουν για το πού τους συναντάμε σήμερα!

Αυτό που έχει σημασία είναι σε τι φάση σας συναντάμε τώρα και σε τι σημείο σε σχέση με την πόλη;

Π.Τ- Η επιλογή να ζω εδώ είναι τελείως αντίθετη –να μην πω και σε κόντρα- με την επαγγελματική και καριερίστικη μου σταδιοδρομία. Σαφώς θα μου ήταν πιο σωστό και άνετο να κινούμαι επαγγελματικά στην Αθήνα, αλλά επιλέγω να ζω εδώ και να δουλεύω εκεί. Μου είχε πει κάποιος κάποτε: Τόλιο το πιο σωστό κάνεις. Μένεις εκεί που πρέπει, δουλεύεις εκεί που πρέπει... γιατί κακά τα ψέματα είναι καλύτερες οι συνθήκες εδώ. Τα τελευταία 12 χρόνια παίζω με το Γιάννη Χαρούλη και έχω δει όλη αυτή την πορεία εκ των έσω, αυτή την πρωτοφανή γιγάντωση.

Γ.Τ- Εγώ αυτή την εποχή συμμετέχω σε ένα τρίο το οποίο αποτελείται από εμένα, το Χρήστο Τσαπράζη από τα Ξύλινα Σπαθιά και τον Κώστα Πουλή, ο οποίος για αρκετά χρόνια έπαιζε με τα Μωρά στη Φωτιά. Το υλικό στο οποίο βασίζεται αυτό το σχήμα είναι τραγούδια από τις Τρύπες και από τα Σπαθιά. Κάνουμε δηλαδή μία καινούρια εκδοχή αυτών των τραγουδιών συνοδευόμενη και από οπτικοακουστικό υλικό. Είναι ένα σχόλιο πάνω σε κάθε τραγούδι. Δένει ωραία και είναι καλό το αποτέλεσμα. Έχουμε παίξει αρκετά εδώ στη Θεσσαλονίκη. Το τρίο λέγεται "Απάντηση 42".

Γιατί drummer;

ΓΤ- Κάποια στιγμή βρέθηκε στο σπίτι τυχαία και πολύ βολικά μία ηλεκτρική κιθάρα και ένας ενισχυτής. Tότε ο Πάνος έπαιζε με το Δημήτρη τον Σταρόβα στους Blues Gang. Μου έδειξε και ο Ηλίας Ζάικος και δύο τρία κόλπα στην κιθάρα και άρχισα να παίζω κιθάρα για κανένα εξάμηνο... και τα πήγαινα και πάρα πολύ καλά. Πάνω στο εξάμηνο την χρειάστηκε την κιθάρα ο Σταρόβας. Έμεινα στον άσσο. Υπήρχαν drums στο σπίτι και λέω drummer θα γίνω. Εγώ είμαι το παράδειγμα του κιθαρίστας ή drummer.

ΠΤ- Εντελώς κόντρα στην πορεία των πραγμάτων έχω δώσει σε ένα δισκάδικο στην πλατεία Ναυαρίνου να μου γράψουν μία κασέτα. Είχα χτυπηθεί εγώ με τους Deep Purple όπως και πολύς κόσμος και έγραφα σε κασέτες. Σε ένα τραγούδι υπήρχαν σόλο τύμπανα. Χαλάστηκα. Τι νόημα έχει αυτό το πράγμα; Δηλαδή ποιός ο λόγος; Τελείως άσχετο και ανούσιο. Μιλάμε για 15-16 χρονών. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τα τύμπανα. Και δεν μου άρεσαν. Τώρα πώς από εκεί βρέθηκα να παίζω δεν θυμάμαι. Δυνατότητα οικονομική να αγοράσω κάποιο όργανο δεν είχα. Η μαμά μου όμως είχε μία πολύ ωραία σειρά από τάπερ. Ξεκινάγανε ρε παιδί μου από το μικρό που έβαζες μέσα ένα κομμάτι τυρί και έφταναν στου ψωμιού. ’Ηταν μία σειρά εξαιρετική που πήγαινε αυξανόμενη ως προς το μέγεθος. Ήταν ένα εύκολο θύμα τα τάπερ της μαμάς. Τα έστηνα στη σειρά. Τους έβαζα και λίγο νερό μέσα γιατί άδεια δεν ακούγονται καλά, είχα βγάλει από τις καρέκλες τα ενδιάμεσα πόδια αυτά που κρατάνε κόντρα... Εντάξει έχει πέσει κόσμος από τις καρέκλες όχι αστεία...

ΓΤ- Επίσης ένα πολύ ωραίο είναι ότι είχε ο Πάνος και για πιατίνι μία υδρόγειο. Πού να βρεθούν πιατίνια τότε; Από σφαιρική η Γη είχε γίνει επίπεδη. Το έχω δει.

ΠΤ- Αργότερα απέκτησα κανονικά τύμπανα. Πρέπει να φέρετε στο νου σας Παλαιών Πατρών Γερμανού ψηλά. Σχεδόν στη γωνία με Εγνατία, 7ο όροφο που ήταν το πατρικό μου δηλαδή. Στημένα τα τύμπανα κανονικά στο σαλόνι και εμείς να παίζουμε χωρίς καμία προφύλαξη. Ξέρεις άλλοι βάζανε καμιά πετσετούλα, κανένα φελιζόλ... εμείς τίποτα. Παίζαμε κανονικά με όλο τον ενθουσιασμό μας και πρέπει να σας πω ότι αυτούς τους γειτόνους μας θα ήθελα να τους συναντήσω και να τους ρωτήσω....Ρε παιδιά πώς αντέχατε; Γιατί όταν έπαιζα πρέπει να σου πω ότι ήταν υπέροχα. Όταν άρχισε να παίζει ο Γιώργος από κάποια στιγμή και μετά έλεγα: Ε δεν θα σταματήσει ρε παιδί μου το κωλόπαιδο; Και αυτό το πράγμα χειμώνα-καλοκαίρι.

ΓΤ-Είχε καταφέρει η μάνα μας δημόσιες σχέσεις με όλους και δεν μας έγινε καμία μήνυση...

Ποιό όμως ήταν το συγκρότημα όμως που σας έκανε να σκεφτείτε οτι αυτό που θέλετε είναι να ασχοληθείτε με το αντικείμενο;

ΠΤ- Για μένα ήταν η Σπυριδούλα με το Σιδηρόπουλο που τους είδα κατά τύχη στο Capsis Hotel. Μόλις είχε πρωτοβγεί το "Φλου" και είχα πάει να τους δω και η αλήθεια είναι ότι πήγα να τους δω επειδή είχε διαρρεύσει ότι η ΕΜΙ είχε βγάλει τον πρώτο δίσκο Tom Robinson Band. Αυτό με τη γροθιά στο εξώφυλλο. Εγώ πήγα για να πάρω την αφίσα με τη γροθιά που είχαν πει ότι θα δίνανε στους παρευρισκόμενους. Δεν θυμάμαι αν πήρα την αφίσα γιατί είχα σοκαριστεί από το live και όταν είδα αυτόν τον ντράμμερ είπα ε αυτό είναι... αυτό θέλω.

ΓΤ- Νομίζω ότι με επηρέασε πάρα πολύ το γεγονός πως ο πρώτος δίσκος που πήραμε ήταν το "Machine Head" των Deep Purple, το οποίο και λιώσαμε παίζοντάς το. Αυτός ο ντράμερ με έκανε να γουστάρω πολύ τη μουσική. Το πρώτο σοκ ωστόσο ήταν με τη ροκ μουσική, όχι με τα τύμπανα. Γιατί και εγώ και ο Πάνος ακούσαμε ροκ όταν ήμασταν παιδιά από ένα ξάδερφο μας που ήταν ήδη ροκάς. Βασίλης Παπαβασιλείου λέγεται που έπαιζε στους Ολύμπιανς. Είχε καταπληκτική δισκοθήκη γιατί τότε είχε πράγματα που τα έφερνε από έξω από τις περιοδείες στην Ευρώπη. Και από εκεί που άκουγα ό,τι άκουγε ο κόσμος στην Ελλάδα το ’70 δηλαδή Θεοδωράκη κλπ ξαφνικά σκάνε στο αυτί μας Beatles και Led Zeppelin.

Καταφέρατε μέσα από αυτό το έπαγγελμα να ζήσετε καλά;

ΓΤ- Ναι για κάποιο διάστημα ήταν μία δουλειά, αν το δούμε ως δουλειά, η οποία απέδιδε καλά και μάλιστα πολύ καλά. Απέδιδε μέσα από τις συναυλίες. Από τους δίσκους δεν έχουμε πάρει λεφτά. Τουλάχιστον όσα έπρεπε να πάρουμε. Δεν ξέραμε πώς γίνεται αυτό το πράγμα. Ήταν καινούριο για την Ελλάδα. Δεν είχαμε τη γνώση που έχουν έξω. Ξεκίνησε παρείστικα και κατέληξε να γίνει μία πολύ σοβαρή δουλειά που μας βρήκε απροετοίμαστους. Δεν ξέραμε να την περιχαρακώσουμε νομικά, οικονομικά κλπ. Βγάλανε πάρα πολλοί λεφτά από εμάς. Περισσότερο από ότι εμείς οι ίδιοι.

ΠΤ-Δεν είχαμε ιδέα πώς να την περιχαρακώσουμε. Ως Σπαθιά είχαμε εμπλακεί σε μία δικαστική μάχη γιατί η τότε εταιρεία μας έφαγε λεφτά και στην οποία καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Ξέρατε ότι θα επιτύχετε όταν αρχίσατε να παίζετε με τις Τρύπες και τα Σπαθιά;

ΓΤ- Εγώ πίστευα από την πρώτη στιγμή ότι οι Τρύπες θα γίνουν κάτι μεγάλο. Πραγματικά το πίστευα. Είχα το εξής χαρακτηριστικό, αν και συμμετείχα σε αυτό το πράγμα, να αποστασιοποιούμαι και να το βλέπω και σαν ακροατής. Και αυτό μου άρεσε. Aπό το δεύτερο δίσκο και μετά που συμμετείχα, πίστευα ότι αν έχει διάρκεια και επιμείνουμε, αυτό το υλικό σε στίχους με αυτό το παίξιμο και με συνεχή παρουσία σε live κάποια στιγμή θα γίνει. ‘Εβλεπα τον κόσμο πώς αντιδρούσε. Ήταν κάτι ζωντανό και αμφίδρομο. Δεν ήταν μόνο από εμάς. Πήγαινε στον κόσμο και ξαναγυρνούσε πίσω. Οπότε μπορώ να πω ότι όταν τελικά έγινε, ήταν κάτι που το περίμενα να γίνει.

Θέλω να πω ότι πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό το ανέβασμα έπαιξε ένα δίδυμο ανθρώπων οι οποίοι αναλάβανε ηχητικά να το βοηθήσουν αυτό το πράγμα. Ο Τίτος ο Καρυωτάκης και ο Χρήστος ο Χαρμπίλας.

ΠΤ- Οι Τρύπες προηγήθηκαν. Να πω ότι είχαν ήδη δημιουργήσει ένα πάρα πολύ σεβαστό ακροατήριο... μεγάλο. Ήταν big thing. Τα Σπαθιά δηλαδή βρήκανε έτοιμο στρωμένο κατακόκκινο χαλί. Αυτή είναι η αλήθεια. Οι Τρύπες το έκαναν μόνοι τους. Ήταν η ώρα για να γίνει.

Σας ευχαριστεί όλο αυτό που τήνει να γίνει η μουσική, είτε είναι ροκ είτε όχι;

ΠΤ- Πρέπει να σου πω ότι δεν είμαι απολύτως ενήμερος για τις νέες τάσεις, αν και προσπαθώ. Ενώ θεωρητικά είναι ευκολότερο, πρακτικά έχει πολύ λιγότερη λαχτάρα και άρα το αφήνεις και προσπερνάει. Μία εποχή με τράβηξε, όχι όμως για πολύ, η καινούρια αμερικάνα, η νέα φολκ τάση και παρακλάδια τέτοια. Η υπερπροσφορά πάντα βαίνει εις βάρος της επιθυμίας. Θυμάμαι ότι ξεροσταλιάζαμε έξω από τα δισκάδικα να έρθει ο καινούριος δίσκος Jethro Tull ας πούμε και να το πάρει ένας και να το γράψουν άλλοι τέσσερεις και να βάλουμε ρεφενέ χρήματα. Αυτό το να το ανοίξω και να το δω παντού και τζάμπα μάλλον δεν λέει. Δες το έτσι...Αν υπήρχε υπερπροσφορά στις γυναίκες θα σταμάταγε να μας ενδιαφέρει το άθλημα.

ΓΤ-Απλώς έχει τη διαφορά αυτό που λέει ο Πάνος, ότι τότε που ασχολούμασταν, όσοι ασχολούμασταν και με τη μουσική και με τους δίσκους και με αυτά, ήταν αυτοί που πραγματικά το αγαπούσαμε γιατί ήταν και δύσκολο να το αποχτήσουμε. Τώρα επειδή υπάρχει παντού, ακολουθεί όλη η μάζα και χάνεται και η μαγεία να κάνεις το ταξίδι. Πριν ξεκινήσεις έχεις χάσει.

To soundtrack της μέχρι τώρα ζωής σας ποιά τραγούδια περιλαμβάνει;

ΠΤ- Εγώ έχω ένα τραγούδι που πάντα το θεωρούσα top. Tο "The House Of The Rising Sun". Tο καταλαβαίνω ότι μιλάει για τη μουσική και μπορεί να αυθαιρετώ και παντελώς. "Mother tell your children not to do what I have done, spend your lives in sin and misery in the House of the Rising Sun". Αυτό λέει. Είναι σαν να λέει: Μάνες πείτε στα παιδιά σας μην την χάσουν αυτή την ευκαιρία. Δεν ξέρω αν γίνεται κατανοητό αυτό. Ενώ δηλαδή το περιγράφει σαν καταδίκη παρακάτω, εσύ λες τι κάνουλα βρήκα και περνάω γαμάτα. Βεβαίως υπάρχει και μία αλήθεια στο ότι υπήρχε δυσκολία στην πορεία αυτή. Αλίμονο. Υπάρχει όμως χαρά.

ΓΤ- Εγώ το χωρίζω σε δύο εποχές. Η πρώτη εποχή είναι το σοκ που έπαθα όταν σε μικρή ηλικία άκουσα το "Come Together", γιατί ήταν η εισαγωγή σε αυτό το μαγικό κόσμο ας πούμε και το "Whole Lotta Love". Δεν μπορούσα να εξηγήσω τι ήταν αυτό που ακούω. Και μετά στην εφηβεία που τραβούσα τα ζόρια μου -γιατί όλοι ξέρουμε ότι η εφηβεία έχει ζόρια- με σημάδεψε ο Παύλος: "Πού να γυρίζεις", "Στην κάπα", "Μου πες θα φύγω".

Και κάπως έτσι τελείωσε η συζήτησή μας αυτή και ακολούθησε μία άλλη off the record αυτή τη φορά.

Για την ρομαντική και αναγεννησιακή μουσική που δηλώνουν λάτρεις, το RockWave, την κουλτούρα του Νεοέλληνα, το ραδιόφωνο και φυσικά την ΠΑΟΚάρα τους

Είναι ωραίοι τύποι! Απλοί, συνειδητοποιημένοι και ροκ μέχρι το κόκκαλο...

Επόμενο ραντεβού; Tα live τους...

Cocktail (Κωνσταντινος Τζαντζαρας - Γιαννης Δασκαλου)
Cocktail
07:00 - 09:00

  • 09:00 - 13:00
    Αθλιοι Γιοι Plus (A. Αναστασιαδης - Ν. Δαλαμπυρας - Δ. Καραμουζα - Α. Λαμπριδης)
    Αθλιοι Γιοί Plus
  • 13:00 - 17:00
    Λινα Αντωνιαδου
    Drive Time
  • 17:00 - 20:00
    Γιωργος Γαλανης
ad banner ad banner
ad banner ad banner